25 juni 2009

We vertrokken op woensdag, 17 juni. Al na ruim twee uur trokken we de handrem aan op onze eerste camping in Ootmarsum. 'Molenhof' was het geworden. Een mooie camping gelegen in Twente. Volop wandel en fietspaden, ongeveer 6 km van Ootmarsum vandaan. Een stadje met veel galeries en evenzoveel terrassen en restaurants. Ik deed leuke ideeën op voor toekomstige boetseerwerken en na een bakske zijn we per fiets de omgeving gaan verkennen. Mooi glooiend land vol graanvelden en mooie boerderijen. De volgende dag maakten we een langere fietstocht en merkten dat je in Twente toch ook behoorlijke 'heuvels' hebt. We genoten van de prachtige uitzichten en gelukkig was het lekker weer voor de terrasjes.

Het weer verslechterde, dus tijd om verder te gaan. Het werd een lange reisdag met veel wegwerkzaamheden en files rondom Bremen en Hamburg. Tegen 19 uur stopten we op een camping in Sleeswijk Holstein. Een kilometer of acht van de Deense grens. De volgende dag, we schrijven inmiddels zaterdag 20 juni, zochten we een camping aan de oostkant van Jutland. We ontdekten dat Denemarken helemaal niet zo plat is als we altijd hebben gedacht. Veel korte heuveltjes die elkaar snel opvolgen. De fietsen hebben we dus maar even ingepakt op de camper laten staan... De camping die we hier namen was ons getipt door Marian en Aage. We kregen een prachtige plek en genoten van het uitzicht op het water met de vele bootjes. We hoorden de 'vijfde van Beethoven' overal om ons heen, dus het duurde niet lang of Gert sloop met het fototoetsel in de aanslag rond.( geelgorzen)

Op weg naar de camping testten we nog even onze nieuwe WIFI-antenne op de parkeerplaats van de Mac Donalds. Dat lukte prima, dus onder het genot van een milkshake haalden we onze mail binnen. Weer een nieuwe ervaring!

Ook een nieuwe ervaring is de lengte van de dag hier. De zon gaat pas rond half elf onder en ook daarna wordt het niet meer echt donker.

We zien de rode weerschijn van de zon zich langs de horizon verplaatsen naar het oosten waar hij dan in alle vroegte weer te voorschijn komt. We hebben het zeer naar ons zin gehad op deze camping.: Hagen Strand camping in Vejle. Wat ons zo opviel was de rust die we daar allebei ervaarden. Op maandag hadden we besloten verder te gaan en met alle spullen al in de camper gepakt hebben we nog even getwijfeld: 'zullen we toch niet wat langer blijven...?' Maar we wilden toch ook wat meer van dit land zien, het weer was mooi, dus op naar Århus. Dit is de tweede grootste stad van Denemarken. We vonden 15 km van de grote stad een camping waar we terecht konden met de campigcheques. http://www.ajstrupcamping.dk/ Want we blijven Nederlanders en van de voordeeltjes profiteren.

Belevenissen in Denemarken! 29 juni 2009

Een paar dagen stonden we samen met Marian en Aage. Aage is een Deen. Hij gidste ons een dag door een stukje Jutland. We kregen uitleg over het ontstaan van dit type land, veel heuvels. Mooie graanvelden met volle rijpe korrels vanwege de vruchtbare kleigrond.

Dit in tegenstelling met het westelijke deel dat meer vlak is en uit zandgrond bestaat. Hij liet ons kennismaken met verschillende broodjes, sommige met wortel, andere weer met spinazie. Bij de koffie namen we Vienne Stängel, heerlijk! Bij de boer haalden we een doosje jørdbæren een zak verse doperwten. We aten die rauw als snack en in de de sla. Nooit geweten dat je die rauw kunt eten maar hier in Denemarken smaken ze prima zo. We reden zelfs nog langs zijn geboortehuis. Samen ontdekten we Århus.

Een mooie stad met een grote haven. Het was prachtig weer dus de terrasjes waren overvol, wat de stad een gezellig aanzien gaf. De consumpties waren niet goedkoop, omgerekend 7 euro voor een pilsje en 5 euro voor een cappucino. Uiteraard deden we ook nog de botanische tuin. Deze was mooi aangeplant en op de grasperken lagen overal studenten. 23 juni werd op het strand de zonnewende gevierd.

Overal zagen we overdag al grote brandstapels klaar liggen. Er waren veel mensen op af gekomen, er werd geBBQed op het volle strand. Soms zaten ze op een kleedje met alleen een flesje wijn. Er was muziek en het weer bleef maar mooi!

En toen op vrijdag, kwam het afscheid en gingen we weer alleen verder, doel: Zweden!

Het was een lange reisdag, de dag daarop gingen we meteen door naar Ølland. Dit is een eiland, verbonden met het vaste land door een brug. Het ligt voor de oostkust van Zweden, aan de Baltische Zee en is een langgerekt, 140 km. lang en 16 km. breed. Je vindt hier veel verschillende biotopen. Bos, duinen, grasland en droge vlaktes. De laatste hebben wel wat weg van de causses in Frankrijk. We zagen ook veel historische begraafplaatsen, deze waren te herkennen aan veel rechtopstaande stenen op heuvels. Het zuidelijke deel van het eiland is bekend vanwege zijn grote aantal vogelsoorten en ook orchideeën komen er voor. Ook hier hadden we weer mooi weer alleen wel een harde wind. Gert genoot van de vogels: bosruiters, kemphanen, kluten, honderden eidereenden, grauwe kiekendief, kievieten met jongen, grauwe klauwier, geelgorzen, wielewaal, koekoek, spotvogel en als toetje op de laatste dag ook nog 2 zeearenden!! Ik zag 5 soorten orchideeën waarvan de moeraswespenorchis wel een bijzondere is.

Maandag begonnen we aan de reis naar het noorden. In één keer reden we door naar Stockholm waar we een dag voor nodig hadden. Mooie landschappen zagen we aan ons voorbij glijden. Bossen en vooral ook veel meren die er idylisch bij lagen. We zagen op de velden reeën lopen en ik zag ook de eerste eland! Verder zijn de huizen hier van hout en rood geverfd.

Soms met mooi houtsnijwerk rond het dak en de kozijnen. Het is nu 23.00 uur, ik zit te schrijven en het is buiten nog gewoon licht. We zijn natuurlijk weer een stuk naar het noorden opgeschoven. Morgen doen we een dagje grote stad en dan gaan we weer verder op weg naar boven. De diesel kost hier omgerekend, rond de 1.17 euro. Want dat doen we weer, ouderwets omrekenen. Eerst de Deense kronen en nu de Zweedse.

Onderweg in Zweden 4 juli 2009

We zitten nu halverwege Zweden, net onder de plaats Årnskoldsvik. Het gebied heet Höga Kusten. Het plaatsje waar we kamperen: Norrfällsviken. Morgen doe ik de was in de Tvåsststupa. We zijn nu al even hier, maar we kunnen die woorden er nog steeds niet in één keer uit krijgen....zo ontdekte ik vanavond op de camping dat een Zweedse computer ook een ander toetsenbord heeft. Het duurt wel even voor je dan de weg weet op zo'n ding. Plakken heet hier Klistra in. Een half uur kostte me 2 euro 50. De voorzieningen die hier in Zweden zijn om te internetten, op de campings, valt erg tegen. In de campingboeken wordt het wel vernoemd, maar bij aankomst blijkt het in de praktijk meestal niet mogelijk.

De reis verloopt prima. We zien veel mooie dingen onderweg, het weer is ons tot nu toe enorm meegevallen. Het thermo-ondergoed ligt nog achter in de kast. De muggen hebben we al wel ontmoet en de Azaron stick ligt onder handbereik. We hebben tijdens het winkelen ontdekt dat de supermarkten hier ook het merk Euroshopper hebben. De prijs van de dagelijkse boodschappen valt ons mee en het is hier zeker niet duurder dan b.v. Frankrijk. Helaas wordt er geen wijn verkocht in de supermarkten. Waar dan wel, dat moeten we nog uitvinden. Wat wel duur is is het openbaar vervoer en de terrassen en restaurants. We betaalden voor een glas wijn op een terras 12 euro...gelukkig smaakte hij erg lekker. Nu moet ik wel zeggen dat die genipt werd op een terras in het centrum van Stockholm.

We hadden nog even getwijfeld: gaan we wel of niet de grote stad in? We zijn niet echt van die stadsmensen...maar we werden aangenaam verrast. Mooie grote gebouwen, in goed onderhouden staat. We zagen de wisseling van de wacht bij het koninklijk paleis. Voorop de verse blauwe militairen, gebracht door een witte militaire kapel. Na het officiële gedeelte deden die nog een klein taptoetje. Een Amerikaan die naast me stond toe te kijken vroeg mij spontaan ten dans. Hij schrok toen ik meteen toestemde. Hij mompelde nog wat, maar gedanst heb ik niet....Ben toen maar met Gert verder de stad weer in gegaan.

Het oude gedeelte heeft leuke smalle straatjes en doorkijkjes. Er zijn veel binnenpleintjes achter de winkels. Het pleisterwerk van de huizen is geverfd in de mooie kleuren oker en terra. Het deed ons een beetje denken aan een stad als Nice. Het was prachtig weer en de mensen liepen er op z'n zomers bij, de terrassen zaten vol. Dit versterkte nog eens het beeld wat we van een Zuid-Franse stad hebben en waarvan we niet gedacht hadden dit in Zweden ook aan te treffen. We hadden genoeg gezien en gingen met de metro terug naar de camping. Een prima verbinding tussen stad en camping. Het Metrostation was maar vijf minuten lopen vanaf de camping. De camping in Stockholm is ook een aanrader. Je staat wel hutje aan mutje, maar de sanitaire voorzieningen zijn er prima. http://www.bredangcamping.se/

We hadden genoeg stad gezien en gingen weer op weg naar de natuur. Die vonden we op een schiereiland voor de stad Hudiksvall. We volgen een beetje de reis die door de NKC is beschreven. Onderweg hebben we nog het schilderachtig klein vissersdorpje Skärsö, gelegen aan een fjord, bezocht. Prachtige rode houten huisjes en een visrokerij waar we een pakje gerookte haring uit een koelkast hebben gekocht. Samen met het versgebakken Tunnbröd verzekerde dat ons van een prima avondmaaltijd. Het eiland waar we naartoe gingen heet Hornslander en de plaats waar we uitkwamen camping in Hölick. Volgens de beschrijving zouden we 30 km zeer slechte weg te gaan hebben, maar zouden rond de camping de elanden lopen en zeearenden rondvliegen. Allemaal niets van waar. Goede weg ernaar toe en eland en zeearend 0-0. Maar ook van de camping hadden ze verder weinig goeds te melden. Wij stonden er echter prima naar ons zin in een wat open bos. De grote kruisbekken (rood en groen) lieten regelmatig dennenappels op ons campertje vallen. Een eekhoorntje rende tussen de campers door. Het is daar een ecologische camping, behalve dat alles er zeer natuurlijk uitzag zagen wij het voornamelijk aan het drinkwater, dat bruin gekleurd was. We hebben daar lekker van het zonnetje genoten met een goed boek en een wandeling gemaakt langs de zee. De bossen groeien hier in Zweden tot aan de zee. Het zijn overwegend naaldbossen en de onderbegroeiing bestaat uit heel veel bosbessen, veenbessen, heide en ijslands mos. Hier zagen we de zon tegen 22.00 uur verdwijnen. Om 24.00 uur was het op z'n donkerst (schemer) en om half drie was het alweer klaarlichte dag. De vogels zongen weer volop, alleen wij draaiden ons nog een keertje om.

Verder ging de reis weer, we namen de hangbrug om in het natuurgebied Höga Kusten te komen. De brug is in 1997 gelegd. Hij is 180 meter hoog en meet 1210 meter tussen de twee pylonen. Het is op 6 na de langste hangbrug ter wereld. Het is een beetje een kopie van de brug in Los Angeles. Ik heb er een mooie foto van gemaakt om hem ook aan jullie te laten zien. Helaas heb ik hem per abuis al weer weggegooid. Onze campingkeuze wijkt nu af van de NKC. We wilden nml. een luxe camping waar we een wasje konden draaien en even het internet bijwerken. http://www.norrfallsvikenscamping.com/ Daar staan we nu, de was is gedaan! We gaan vanavond weer in een fris bedje!

Een beetje natuur en cultuur in Noord-Zweden 7 juli 2009.

En waar zijn we nu terecht gekomen? Ik zit nog even de overhemden te strijken dus kan ik jullie dat meteen even duidelijk vertellen: Het is hier het tot UNESCO werelderfgoed benoemde 'Höga Kusten' (hoge kusten). Dit is een gebied waarin 9.600 jaar recente geologische geschiedenis van de aarde tot uitdrukking komt. Tijdens de laatste ijstijd bedekte het landijs grote delen van noord Europa. In het centrale deel van dit gebied moet er toen een drie kilometer dikke ijskorst hebben gelegen. Door het enorme gewicht van deze ijsmassa werd de aardkorst tot zo'n 800 meter onder het huidige niveau gedrukt. Toen het ijs zo'n 20.000 jaar geleden begon te smelten nam de druk af en begon de bodem weer te stijgen in een poging zijn oude vorm weer aan te nemen. Dit proces is nog steeds gaande; de kust stijgt jaarlijks nog met 8 mm! In het gebied vind je de hoogste aanduiding van een voormalige waterlijn ter wereld, namelijk op 286 meter boven zeeniveau. Dit is dus door de bodemstijging na het smelten van het ijs ontstaan. Daarom is dit zo'n uniek gebied. De bodemstijging heeft tot spectaculaire rotsformaties, breukvlakken, fossielen e.d. geleid en er zijn nog de sporen van de gletsjers van weleer te vinden in de vorm van grote velden 'rolstenen' die ooit onder het ijs zijn meegevoerd. Ook vind je hier nog sporen van vroege bewoning in de vorm van graven uit de bronstijd (1800 tot 800 voor Christus). Zo, zijn jullie nu net zo onder de indruk als ik? Toch leuk om te weten. Helaas laat het weer het deze dag wat afweten, voor het eerst eigenlijk tijdens deze reis. Maar dat was te vroeg geroepen, om 15 uur werd de hemel stralend blauw en trokken we de wandelschoenen aan. Eerst verkenden we het 'dorpje' waar de camping ligt en daarna liepen we de blauwe route naar Skvalpudden. Een mooie wandeling over de rotsen met steeds uitzicht op zee, 3,2 km. Informatieborden langs de route die het hele verhaal hierboven nog eens beeldend uitleggen.

Uiteindelijk eindigde de wandeling in een open hutje aan de zee. Hadden we BBQ spullen meegenomen dan hadden we zo aan de gang gekund. Er was namelijk in het hutje een vuurplaats aanwezig. Daar staan we toch van te kijken want ook op alle boscampings mag, gewoon op de eigen plaats, geBBQed worden. Dit wordt dan ook veelvuldig gedaan. Bos genoeg? Voor iedereen die nog eens hier in de buurt komt, de blauwe wandelroute is een aanrader! En als je dan deze camping neemt, in de douches moet een munt van 5 kronen. Fijn om van te voren te weten dan sta je nml. niet, net als ik, onder een dun koud waterstraaltje te bibberen... Je komt er wel weer fris vandaan..

's Morgens komt, op deze camping, de bakker met een handkar langs de campinggasten. Lekkere verse broodjes maar ook lekkers voor bij de koffie. Nu heeft Aage ons laten kennismaken met de Vienne Brødjes en dat had hij beter niet kunnen doen. Ook deze bakker heeft ze in z'n karretje, warm nog wel! Zeg daar dan maar eens nee tegen, sterker nog.. probeer dan maar eens te wachten tot koffietijd. Zo'n bakker die langs je campertje komt is natuurlijk erg luxe maar de Scandinavische campings zijn ook luxe. Als je kijkt dat de douche vaak een familiedouche is dat betekent dat je als je alleen gaat je een hele badkamer voor je alleen hebt. Compleet, dus wastafel, toilet en douche. Lekker ruim! Verder heeft iedere camping keukenvoorzieningen voor de kampeerders. Een grote ruimte is dan verdeeld in meerdere aanrechten met kookplaten, ovens en of magnetron(s) en vaak zelfs nog een afwasmachine! Bij deze aanrechten staan meestal lange tafels met stoelen zodat je daar met je gezin ook kunt eten...Op ieder aanrecht soms ook nog een kwast, doekje en afwasmiddel... Ja, en dan denken jullie, dure campings zeker! Niets daarvan, we betalen gemiddeld zo'n 17 euro. Op kleinere campings vaak 14, in de grotere steden 20 en in Stockholm 22 euro.

We bleven hier 2 nachten en gingen toen door naar Umea . In het natuurgebied Skuleskogen maakte we nog een flinke wandeling, 13 km. door moeras en over gletjer-rolstenen. Met als resultaat uitzicht over een diepe kloof en een mooie fjordenkust. We vonden een camping voorbij Umea in Aenaset. http://www.miljomedia.se/ Mooi gelegen in een bos maar ook aan de E4. Dit is de snelweg die we al zo,n beetje vanaf Stockholm volgen. De volgende stop is Lulea

Onderweg bekeken we nog de kerk in Burea en de kerkdorpen, in Ojeby en Gammelstaden. Dit zijn kerkendorpen waar soms wel een paar honderd eensgezinshuisjes rondom de kerk staan. Deze huisjes horen bij de kerk. De gelovigen hadden de verplichting om dagelijks de kerk te bezoeken. Er werd wel ingezien dat in dit dunbevolkte land, waar iedereen verspreid woonde, niet iedereen deze verplichting kon nakomen. Daarom werd er voor de mensen die verder weg woonden rond de kerken de zogenaamde kyrkstad gebouwd. Als je tenminste 10 km. van de kerk woonde, moest je elke zondag naar de kerk komen. Woonde je 20 km. ver dan was de kerkgang eens per 2 weken verplicht. Was de afstand 30 km. enz. Voor deze ver-weg-wonende kerkgangers werden deze kerkdorpen gebouwd. Er zijn, in Noordscandinavië nog 'n kleine 50 dorpen overgebleven. Ze zagen er nog heel authentiek uit, kleine rode houten blokhutten. In Gammelstad staan en nog zo'n 400 ,een was er te bezoeken deze was nog ingericht met bedstee, soort platte buiskachel en al. De huisjes zijn niet langer meer in eigendom van de kerk maar gebleven is het verbod om er langer dan één nacht, gekoppeld aan een kerkbezoek, in te blijven. Hierna zochten wij, na al de kerkbezoeken van die dag, met ons eensgezinscampertje, de camping op voor een nacht. En wel op www.firstcamp.se/lulea

Even in Finland 14 juli 2009.

Vanaf camping Firstcamp in Lulea zijn we Finland ingereden. We hadden meteen al spijt dat we de tank nog hadden laten volgooien in Zweden, want hier was de diesel wel 12 eurocent goedkoper! Ja, net over de grens en we konden meteen weer meepraten over de prijzen, want hier hebben ze onze euro's. Om toch nog te laten merken dat je wel weer in een vreemd land bent is het hier 1 uur later. We blijven maar 2 of 3 dagen in dit land, dus besloten we daar niet aan mee te doen. Onze eerste camping lag in Rovaniemi. Een camping aan de rivier. We deelden de plaatsen met wel 30 motormuizen, dus een behoorlijke drukte op de camping! De dag daarop gingen we eerst in het, 6 km verder gelegen stadje, Napapiiri een kijkje nemen in de voorraadkamers van de kerstman. Die woont daar namelijk. We zagen zijn hulpjes hard bezig, hijzelf genoot waarschijnlijk nog van een vakantie.

Maar iedereen kan gerust zijn, de kamers lagen vol... In de stromende regen gingen we verder noordwaarts. De temperatuur deed ons ook een beetje aan de kerst denken, 9 °C. De beschrijving van de NKC ( Nederlands Kampeerauto Club) maakte ons attent op het gouddelversplaatsje: Tankavaara wat we gingen passeren. Wij ontdekten dat in diezelfde plaats ook de toegang was tot een van de grootste natuurparken van Finland, 'Urho Kekkosen kansallispuisto'. Het was inmiddels droog geworden en in een stralend zonnetje deden een prachtige wandeling, vonden weer een orchideënsoort, Dactylorhiza maculata. Eenmaal boven het bos uitgeklommen genoten we van de mooie vergezichten. We konden er alleen lopend van genieten, want stond je stil dan werd je meteen lek gestoken door tientallen muggen... We wisten het toen zeker, we waren in muggenland... Gert zag er een keep in zomerkleed. Later vonden we in Inari een camping aan een meer. Daar parkeerden we het campertje met het neusje vooruit en hadden een fantastisch uitzicht. Aan de verre overkant van het meer, zagen we de bergen van Rusland.

In Finland zagen we vooral erg veel bossen en ongelooflijk veel meren. Enkele elanden en meerdere rendieren. Zouden die allemaal Rudolph heten?

De huizen zagen er niet zo verzorgd uit, wat minder in de verf, wat rommelig allemaal, ook de campings. De mensen, vonden wij niet echt vriendelijk. Maar wij hebben maar een heel klein stukje van dit land gezien en dan ook De dag erna moesten we Finland al weer verlaten. We zagen hier nog eens in het hoge noorden. Dus ja, wat is deze mening waard... Voor we de volgende dag de grens over gingen lunchten we nog in een Samidorpje. De Samen( Lappen) noemen hun land Sami. Oorspronkelijk waren alle Samen nomaden en trokken ze met hun rendierkuddes rond. Ze woonden in de bekende punttenten. Hun gebied strekt zich uit van het noorden van Finland en Noorwegen tot en met het schiereiland Kola in Rusland. Tegenwoordig hebben de meesten zich blijvend gevestigd en werken als boer of visser. Een klein deel trekt nog als nomaden rond en houden hun eeuwenoude tradities nog in stand.

Eerst bekeken we de kerk, staken weer twee kaarsjes op, in een deze keer zeer sobere kerk. De priester maakte nog een praatje met ons en vertelde iedere zondag toch wel 45 gelovigen in de kerk te krijgen. Het aantal mensen dat lid was van deze kerk was veel en veel meer, maar iedereen woonde op flinke afstand. We aten een vers gebakken wafel. Dit werd door de Samen gebakken, vrijwilligers die hiermee een wezenproject in Tanzania steunden. Dat stemde ons wel even tot nadenken. Mensen die hier in zo'n uithoek van de wereld wonen, het zelf niet al te breed lijken te hebben. En dat nu net zij zich inzetten voor kinderen, zover weg in Afrika. Geweldig!

Noorwegen 14 juli 2009.

Na de lunch bij de Samen reden we een lange saaie weg langs de rivier de Tana. Zomaar ineens bevonden we ons in Noorwegen. Geen grenspost, zelfs geen vlag gaf aan dat we over een grens waren gegaan. Wel zagen we al rap een grote verandering in de natuur en de bebouwing. Al snel bevonden we ons in een fjordengebied. Mooie dorpjes tot aan het water. Houten huizen in alle kleuren van de regenboog! Haventjes vol met vissersboten. Nu was het zaak ons te voorzien van Noorse kronen. Die vonden we in een flappentap in Vadsø. Wat zou de waarde zijn?

Hier besloten we af te wijken van de route van de NKC. Wij wilden graag de Varangerhalvøa eens goed gaan bekijken. We kampeerden in Vestre Jakodselv. Prettig klein campinkje met toch alle voorzieningen, zelfs voor de wasmachine hoefden we niet te betalen. Jammer dat nu net alles schoon was... We waren er inmiddels ook achter dat 100 kronen, 11, 20 euro waard zijn.

Op Varangerhalvøa deden we een paar prachtige ritten. Eerst een dag langs de oostkant naar het plaatsje Vardø. We reden door lege, open valktes.

Sneeuw tegen de hellingen en veel snel stromende riviertjes met het smeltwater van de sneeuw. Ook veel meertjes en daar was Gert weer heel blij mee. Grote aantallen zaagbekken en eidereenden. Verder nog zwarte zeekoeten, roodkeelpiepers. Een grote kolonie broedende drieteenmeeuwen. En roodkeelduikers, ruigpootbuizerden en een paar zeearenden. Na de open valktes kwamen we uit op een grillige rotsweg langs de kust. Alles om ons heen was ruig en ongerept. Daar zagen we een flinke groep Jan van Genten in zee vissen. Altijd een heel spectaculair gezicht. Het was echt een hard en ruw landschap. Wij hadden het idee dat we nu aan het einde van de wereld waren. Maar een klein stukje na het einde lag toch nog een stadje waar huizen stonden en mensen woonden. Na een lange dag, waarin we veel hadden gezien besloten we weer op dezelfde camping te overnachten. Dit betekende de hele weg weer terugrijden... De volgende dag, namen we de andere weg linksom naar Båtsfjord.

Ook dit was weer genieten. Een heel ander landschap, minder ruig, wel veel sneeuwresten overal. Weer een heel leeg landschap, geen bomen, alleen open vlaktes.

De bergen bestondem uit kale stenen of waren bedekt met een zacht tapijtje van mos en hele lage bosbessen. Deze keer weinig vogels op de meren. We begonnen de dag wel goed, want net weg zagen we meteen al 4 zeearenden opvliegen langs de weg. In totaal zagen we er die dag 7!!! Omdat we in een verslag hadden gelezen dat er in Syltefjorden een vogelrots was met enorme aantallen vogels, besloten we daar een kijkje te gaan nemen. Aan het eind van de middag kwamen we daar, na 32 km onverharde weg, we bleken wel naar die rots te kunnen alleen was dat enkele reis 12 km klauteren over de bergen...Maar verderop was nog een kleine rots en dat was maar twee en een halve km lopen vertelde de mevrouw van de vvv. Dus de keuze was snel gemaakt. De wandeling was mooi met zicht op het fjord. De vogelrots helaas helemaal leeg. Wit besmeurde stenen vertelden ons dat ze hier vroeger wel waren geweest... Ik vond, tijdens de wandeling, nog een nieuwe orchideeënsoort, de witte muggenorchis ( Pseudorchis albida). Dus de wandeling was toch niet voor niets geweest. Aan vogels hadden we die dag te melden: een blauwborst, grauwe franjepoot, rosse grutto, bonte strandlopers en bontbekplevieren. Ook tureluurs zagen we regelmatig. Het was intussen te laat geworden om nog een camping te bereiken, dus parkeerden we ons campertje in een enorm weids landschap. We genoten van het uitzicht, een kudde rendieren kwam nog even grazen in het zonnetje. De zon bleef zichtbaar tot 23.30u. Toen verdween hij achter de bergen. Het bleef gewoon licht, maar we moesten toch naar bed....

Op zondagmorgen, 12 juli deed ik de gordijnen open en het zonnetje stond weer stralend aan de blauwe hemel. Ik wandelde eerst de dichtbijzijnde berg op. Bovenop ben ik op een steen gaan zitten en zag ons campertje, zo groot als een speldeknop in dit onmetelijke landschap. Rondom mij heen de toppen van de bergen. Tussen de bergen sneeuwvelden en blauwe meertjes met smeltwater. Wat is de natuur toch groot en mooi en wat maken wij, mensen, er maar een heel klein onderdeeltje van uit. Na het ontbijt vertrokken we naar Berlevåg. Een mooie weg voerde ons naar een kustweg waar weer volop vogels te zien waren voor Gert. Er werden geen nieuwe soorten meer toegevoegd aan zijn lijst. Wat betreft het aantal vogelsoorten valt het ons hier wat tegen, we hadden meer verwacht. Wat is de reden? Zijn we wat aan de late kant? Zijn veel soorten al weer klaar met broeden en al vertrokken? Wel ontdekte ik weer een nieuw orchideetje, de groene nachtorchis (coeloglossum viride). In Veines deden we koffie met een wafel in een klein museumpje onderweg. Lekker in het zonnetje op een bank voor de deur. Berlevåg bleek een schilderachtig vissersplaatsje met een haven die vanwege de zondag vol lag met vissersboten. We moesten voor een deel dezelfde weg terug die we ook waren gekomen. Onderweg namen we de tijd om uitgebreid te stoppen voor koffie en lunch. Ons kamp sloegen we op in Skipagurra. Vanaf nu kunnen we het verslag van de NKC er weer bij pakken en op weg gaan naar de Noordkaap. Al is er wel een beetje twijfel gerezen of we dat wel moeten doen. We zijn hier namelijk al zeer noordelijk geweest. We hebben genoten van het landschap wat zo speciaal is voor het noorden. Leeg en uitgesterkt. Je hebt hier, al ben je maar op 400 m. hoogte, al het gevoel heel hoog in de bergen te zijn. Geen bomen meer en veel alpine planten. En daarbij het gevoel dat hier de wereld ophoudt, dat er hierna niets meer is... Zal het op de Noordkaap veel anders zijn? In ieder geval wel heel veel toeristen meer. We zien wel. Deze ervaring hebben we en koesteren we als heel speciaal!

We boften ontzettend met het weer, veel zon en nog te warm voor de thermospullen. Verder zijn we verstoken van alle informatie over het wereldgebeuren. De t.v. doet het al anderhalve week niet meer, waarschijnlijk zijn we te ver over het randje om het signaal van de sateliet nog op te pikken. We probeerden het nog eens boven op een kale berg maar, noppes, nada, niks geen beeld. Ook de radio pakt niets meer. En een Nederlandse krant hebben we hier nog nergens kunnen ontdekken! Jammer voor Gert want die had zich wel een beetje op de tour verheugd! Verder komen we ook bijna geen Nederlanders tegen dus we zijn echt weg van alles!

Nordkapp 17 juli 2009.

Vanaf Skippagurra gingen we niet, zoals de NKC naar Karasjok, maar namen we de weg bovenlangs naar Russenes. De kwaliteit van de weg zou slecht zijn, maar we lazen in verschillende boeken dat hij (de weg) erg mooi zou zijn. In het eerste stuk was hij inderdaad slecht. Veel gaten, sporen en kuilen. We konden dus niet erg hard vooruit, maar dat had als voordeel dat Gert beter kon speuren naar vogels en zo drie kraanvogels ontdekte op een akker, tegen een bos aan. Twee ouden en een jonge! Ze waren erg schuw en vlogen al snel op. We hebben ze mooi kunnen zien.

Verder reden we door een prachtig landschap. Dorre, lege hoogvlaktes, bergen met resten sneeuw, snel stromende beekjes. Verder prachtige uitzichten op aquamarijn- blauwe fjorden. Op een plaatsje met een uitzicht op zo'n fjord hebben we ons bakkie koffie gedronken. Terwijl Gert een drijvend eendje zat te ontcijferen riep hij ineens: 'Els, dolfijn'...We zagen hem nog een paar keer met z'n rugvin boven komen en het bleek een bruinvis te zijn! Verder passeerden we nog een heuse canyon. Daar hebben we even de benen gestrekt en naar boven geklauterd voor een blik van bovenaf op de snelstromende rivier tussen de uitgesleten rotsen. Ik heb m'n tenen nog even in het heldere blauwe water gestoken, maar het viel mee. Beter dan de Barentszee van de week, toen probeerde ik het ook, maar daar kreeg ik meteen kramp van de ijskou.

Het werd nog een lange rit naar Russenes waar we kampeerden aan de rand van het Porsangerfjord. http://www.olderfjord.no/ We zetten de stoeltjes buiten, kijker en telescoop bij de hand...en de muggenolie!

Voor we 's morgens weer op pad gingen hebben we nog even het campertje voor de receptie geparkeerd om het laatste verhaal op internet te zetten en even de Emails te lezen. Ongeveer 150 km naar de Noordkaap. In het begin slingerde de weg zich langs de bergen en hadden we weer mooi zicht op de fjorden. Na drie tunnels zaten we op de eilanden en klommen we een hoogvlakte op. Kuddes rendieren graasden langs de weg. Een van de tunnels was 7 km lang en daar moesten we tol voor betalen. We hadden nu profijt van onze 6 meter lengte. We moesten 192 kronen betalen, waren we langer geweest dan was dat 500 kronen geworden... Maar om boven op de parkeerplaats te komen moesten we ook nog eens 215 kr. per persoon betalen, maar we mochten dan wel twee dagen blijven.

We reden de parkeerplaats op en de rand stond al helemaal vol met campers en caravans. Wij vonden ook nog een plekje en dat was net op tijd. De eerste wolken gleden letterlijk over de campers heen en niet lang daarna vielen de eerste regendruppels. We aten onze lunch, deden een spelletje kaart en tussen de buien door namen we een kijkje in het bezoekerscentrum. We liepen met nog heel veel andere mensen, alle nationaliteiten, te bibberen in de regen en de kou, truien en jassen aan! We waren nu op het verste punt van onze reis aangekomen, het noordelijkste punt van Europa! Tussen 14 mei en 30 juli gaat de zon hier 77 nachten niet onder, dwz. de zon daalt wel, maar verdwijnt niet achter de kim. Je hebt wel helder weer nodig om dit goed te kunnen zien. Nu wilde het maar niet opklaren. Er zijn inmiddels, sinds ons vertrek op 17 juni, 5171 km. onder de wielen door gegaan....

We maakten nog een puzzel, legden en schreven nog een kaartje. Tegen elf uur gaf ik het op en ging naar bed. Gert keek het nog aan tot half een maar helaas, we zouden het verschijnsel van het niet ondergaan van de zon, niet gaan zien. De volgende morgen verlieten we de parkeerplaats in een dichte mist. Zo dicht dat we een extra rondje moesten doen, omdat we de uitgang niet konden vinden.... Gert's plan om nog met een vogelexcursie mee te gaan werd ook afgeblazen. Met zo weinig zicht had dat ook geen zin. We hebben het toch een hele ervaring gevonden om op de Nordkapp te zijn geweest.

We gingen ons nu richten op het volgend doel: De Lofoten. Dit is een eilandengroep voor de kust van Noord- west Noorwegen. We laten de beschrijving van de NKC verder los, want die gaan meteen naar het zuiden en wij willen nog meer van dit mooie land gaan zien. We hebben wel een paar dagen nodig om op de Lofoten te komen. We reden door een gebied met heel veel water en moerasstukjes. Dus veel bloemen langs de kant van de weg en ook veel orchideeën. Heel kleurig allemaal. Na 330 km belandden op een camping in Alteidet. http://www.visittroms.no/ een kleine camping op een plaats waar een riviertje in het Kvaenangenfjord uitstroomt. Het zonnetje stond weer aan een blauwe lucht, de vijf was in de klok, dus we konden buiten borrelen!

We gaan nu een paar reisdagen tegemoet. We hopen onderweg ook nog een camping te treffen met internet zodat deze ervaring er ook opgezet kan worden. Een Mac Donalds zou ook goed zijn maar die zijn we in Noorwegen nog nergens tegengekomen. Vijftien jaar geleden waren we ook hier in Noorwegen. We herinneren ons nog dat we toen geen behoorlijke winkel tegenkwamen om onze inkopen te doen. Nu kunnen we maar kiezen in iedere redelijke plaats hebben ze minstens een COOP of en SPAR. Bier is in iedere supermarkt te krijgen. Wijn niet, daarvoor moet je in een speciale drankwinkel, Vinmonopolet, zijn. We hebben er nog maar 1 keer een gezien. We doen nog met een restje wijn uit Denemarken. Verder heb ik af en toe een rabarbercider... of een Breezer. Als de vijf in de klok is kun je toch niet aan de thee gaan....De Cider en Breezer zijn overigens wel gewoon in de super te koop.

We hebben niet alleen winkels gevonden maar ook plaatsen waar gesnackt kan worden...Dat heet hier een 'Gatekjøkke'. Gert valt voor de Ostepølse, een soort rookworst met een plak bacon erom heen. Dit eet je dan warm in een broodje! Verder staat er vaak zalm op het menu, die kopen we langs de weg. Of Zweedse balletjes, niet van de Ikea die hebben we hier ook nog niet gezien, maar uit de super.

Op walvisexpeditie 19 juli 2009

Vrijdag 17 juli hebben we een plaatsje gezocht op een camping in Andenes. http://www.andenescamping.no/ We stonden op een open veld aan zee. Zou het de zon gaan behagen om aan de hemel te verschijnen, dan konden we hier ook nog het verschijnsel van niet ondergaan waarnemen...In stromende regen kwamen we er aan. Regen wind en kou zijn een beetje het beeld van de laatste dagen. Maar ja, een mens wil wat.... Meteen na aankomst gaven we ons op voor een walvisexcursie. http://www.whalesafari.com/ Volgens de dame aan de kassa gaf het weerbericht voor de volgende dag minder wind en droog!

We moesten ons om 9 uur melden en kregen eerst een uitgebreide uitleg van het leven van een walvis, voor alle duidelijkheid, het ging hier over een potvis. Helemaal voorbereid gingen we tegen 11.00 uur de boot op. Een oude vissersboot die er nog zeer solide uitzag.

Er waren zo'n 60 excursiegangers aan boord, de bemanning en 3 gidsen. We waren nog maar net de haven uit toen de eerste al boven een zak hing. Nu moet ik zeggen dat de zee ook ontzettend onrustig was en de boot flinke vallen maakte. Ook zijdelings kantelde hij behoorlijk. Dus de een na de ander ging voor de bijl en stond wat wezenloos met een zak in de hand rond te kijken, zich zichtbaar afvragend wat hem/haar in hemelsnaam had bezielt om hier aan mee te doen. Het leek zo mooi op het affiche, een stralende zon, spiegelend zeewater en zeer dichtbij een grote walvisstaart. Maaltijd en pillen tegen zeeziekte inbegrepen. Kijk en toen had bij velen het lampje moeten gaan branden... Ik heb goed kletsen, Gert en ik hadden, net als alle anderen ook een pil genomen en helemaal geen last! Het was goed verzorgd, de kinderen kregen allemaal een zwemvest aan. Aan de volwassenen werd het gedemonstreerd. Verder was er ook voor iedereen een soort van gewatteerde waterdichte overal. En dekens om ook nog om je heen te slaan of op te zitten. De drie gidsen liepen zich werkelijk uit de naad om iedereen te voorzien van schone kotszakken en tissues. Ach het gaf ook nog wat afleiding op weg naar een canyonachtig gedeelte in de zeebodem. Hiervan was bekend dat de walvissen zich vaak vertoonden om lucht in te slaan. Na voor sommigen een lang uur varen waren we op de plek gearriveerd en was het wachten op het signaal 'whale on the right side'. We hadden dan allemaal ruim tijd om een mooi plekje te vinden en het fototoestel ingesteld te hebben voor de walvis dook met het bekende zicht van zijn staart hoog boven water.

Zoals ik al zei, alles was goed verzorgd. Toen de vijfde walvis in beeld kwam klonk de roep iets aangepast, 'For everybody who is not to sick, there's a whale on the left side. Want tijdens het wachten tot er weer een kwam opdagen lagen we maar wat te dobberen op de golven. En dat was voor de mensen die daar gevoelig voor bleken zeker net zo erg als het varen op de hoge golven. We waren met 60 en zeker 45 mensen zijn echt ziek van boord gegaan! Wij hadden het alleen maar erg koud maar hadden wel genoten van een zeer speciale excursie, het resultaat is te zien op de foto's!

Lofoten 24 juli 2009

De dag na de walviservaring werden we wakker met tikkende regen op het dak. Na het ontbijt wat aangerommeld en nagedacht of we nog een nachtje zouden blijven. We wilden toch wel heel graag de midzomernachtzon zien. We stonden er ideaal voor, met zicht op open zee. Maar er was daar verder niet zoveel te beleven dus, ook al begon het weer wat op te klaren, zijn we toch vertrokken. We waren de kou een beetje zat. Van hier zakten we af naar het zuiden, naar Kabelvåg. Dit ligt bij het plaatsje Solvaer op de Lofoten. De Lofoten zijn een eilandengroep hoog aan de westkust van Noorwegen. Vroeger kon je alleen met pontjes van het ene naar het andere eiland. Tegenwoordig gaat dit gemakkelijker met tunnels en bruggen. Op de Lofoten vind je veel vissersdorpjes, meestal diep verscholen achter hoge rotsen, aan de rand van een fjord. De vissers wonen in rode houten huisjes aan en vaak ook boven het water. In de dorpjes waar de bevolking is teruggelopen hebben ze deze huisjes, Rorbuer, opgeknapt en worden ze nu verhuurd aan toeristen. Het ziet er erg mooi uit zo in het zonnetje, wel jullie kunnen het zien op de foto's. En ja, zonnetje, want we hebben hier weer lekker weer, beetje bewolkt maar ook veel zon en betere temperaturen.

In Solvaer, waar we ook kampeerden, hebben we nog een boottocht gemaakt naar het Trollefjord. Het was immers gebleken dat we zeebenen hadden... Het was een mooie tocht naar een smal fjord met loodrecht oprijzende hoge rotswanden. En een waterval natuurlijk. Voor mij is Noorwegen echt het land van de watervallen en de tunnels natuurlijk. Eenmaal uit het fjord gevaren begon de bemanning de meeuwen brood te voeren. Al gauw bleek dat ze dat niet alleen deden om de meeuwen te plezieren, maar meer om een signaal af te geven aan de zeearenden. Die blijken daar in redelijke aantallen op de rotsen te broeden. En ja, na enig speuren ontdekten we ze. Ze draaiden rondjes rond onze boot en nu bleek er naast een emmer brood ook vis klaar te liggen. Toen de arenden goed zicht op de boot hadden werd er een vis in het water gegooid die er door een zeearend weer werd uitgevist. Wat een prachtige ervaring deze geweldig grote vogels zo dichtbij in actie. De spanwijdte van de zeearend is ongeveer 2.20 meter... In Nederland is zijn bijnaam 'de vliegende deur'. Bij ons broedt sinds een paar jaar een koppel zeearenden in de Oostvaardersplassen. Hier broeden zeker 25 koppels...

Die nacht hadden we nog een boerencamping gevonden met uitzicht op de open zee. Het was de hele dag zonnig geweest, dus we dachten nu eindelijk kans te kunnen maken op de midzomernachtzon! Maar hoewel we meestal niet over geluk te klagen hebben zat het ons nu niet echt mee. Er kwam in de loop van de avond een wolkenband net boven de horizon en daar verdween rond 23 uur het zonnetje in. We bleven nog op tot 1 uur in de hoop dat hij er nog even door zou piepen, maar nee hoor. We maakten toen maar een foto van de camping om 1 uur 's nachts... We hebben nog een hele dag rondgekeken op de Lofoten, van eiland naar eiland getunneld of gebrugt. Vissersdorpjes bekeken, gepicknickt op een mooi plekje. Het laatste dorpje was het museumdorpje Nusfjord. Daar hebben we nog een presentatie van oude foto's bekeken. Dat maakte wel indruk, want wat hebben die vissers een zwaar leven gehad. In januari begon de kabeljauwvangst.

Dat is nu nog steeds zo, alleen zijn de omstandigheden wel verbeterd. Overal zie je in de vissersdorpen achter de huisjes houten rekken waar de schoongemaakte kabeljauw aan te drogen wordt gehangen. Deze wordt later geëxporteerd naar o.a. Afrika. De Lofoten hebben voor de volle honderd procent aan onze verwachtingen voldaan, prachtig vonden we het.

's Avonds nog zijn we overgevaren naar Bødo.

Dit scheelde ons 450 km verplaatsen over de weg. Onze volgende bestemming ligt veel zuidelijker aan de kust: Het vogeleiland Runde. Maar dan zijn we wel weer een aantal dagen en veel kilometers verder. We breken de reisdagen door onderweg wat te wandelen of een stadje te bezoeken. Zo wandelden we ook nog in Junkerdalen waar we vier soorten orchideeën vonden. Het venusschoentje, (Cypripédium calcéolus), weliswaar uitgebloeid, maar het bloemetje was nog goed herkenbaar, was een nieuwe soort. De bruin-rode wespenorchis (Epipactus atrorubens) had ik zelfs nog nooit gezien!. Onderweg lezen we de verschillende opschriften en proberen de betekenis te raden. Er zijn wel leuke bij b.v. Eldresenter, Bruktbuttik, Stasjon, Bedehus, Miljøstasjon en Smødyrklinikken. Op de camping hebben we het toalet en de kjøkken. In het wegrestaurant aten we als lunch Kjøttekaken en Sprobakt torsk! Jullie kunnen vast wel raden wat het allemaal is

We zitten nu een stuk zuidelijker en gisterenavond ging, voor de eerste keer deze vakantie, het licht aan in de camper. Het wordt nog niet echt donker, meer schemerig! Aan de wilgeroosjes kunnen we ook zien hoever de natuur hier in het seizoen is gevorderd. In het noorden stonden ze nog in knop. Op de Lofoten was het een lust om te zien, daar waren ze midden in de bloei. Hier zijn ze al aan het topje toe en verliezen ze snel hun kleur. Wel jammer want de bermen staan er vol mee.

LEES VERDER OP DEEL 2